بخشش های کریمانه

یعقوب بن اسحاق نوبختی می‏گوید: روزی مردی به نزد علی بن موسی علیهما السلام آمد و گفت: «اعطنی علی قدر مروتک; به من به اندازه مردانگی‏ات مالی عطا کن.» امام علیه السلام فرمودند: «لایسعنی ذلک; به این اندازه نمی‏توانم.» آن مرد گفت: «علی قدر مروتی; پس به اندازه مروت خودم عطا کن.» امام علیه السلام فرمود: «به این مقدار می‏پذیرم، پس به غلام خود فرمود: به او دویست دینار عطا کن.» [1] 

همچنین یسع بن حمزه می‏گوید: مردی به خدمت علی بن موسی الرضا علیهما السلام آمد و گفت: سلام بر تو ای فرزند رسول خدا! من از محبین شما و پدرانتان هستم و از سفر حج‏باز می‏گردم، پول و زاد و توشه‏ام کمتر از آن است که مرا به مقصد برساند، اگر صلاح می‏دانید به من کمک کنید تا به شهر و دیارم برگردم. خداوند به من نعمت و امکاناتی داده که اگر برگردم، آنچه را که به من عطا کرده‏اید، از جانب شما صدقه خواهم داد و نیاز نیست که به من صدقه بدهید. 

در این هنگام، امام علیه السلام وارد خانه شد و مدتی بعد برگشت و دست‏خود را به طوری که دیده نشود از درب خانه بیرون آورد و به آن شخص فرمود: این دویست دینار را بگیر و از آن استفاده کن و نیازی نیست که آن را از جانب من صدقه بدهی. برو، من تو را نمی‏بینم و تو هم مرا نمی‏بینی. 

بعد از آن ماجرا، وقتی آن حضرت از خانه خارج شد، از ایشان سؤال شد که چرا به این صورت به او کمک کردید؟ (چهره خود را از او مخفی کردید). آن حضرت فرمودند: «مخافة ان اری ذل السؤال فی وجهه لقضاء حاجته. اما سمعت‏حدیث رسول الله صلی الله علیه و آله: المستتر بالحسنة تعدل سبعین حجة والمذیع بالسیئة مخذول والمستتر بها مغفور;[2]  از ترس اینکه مبادا خواری درخواست کمک برای رفع حوائجش را در چهره او مشاهده کنم. آیا این حدیث را از رسول خدا صلی الله علیه و آله نشنیده‏ای که: کسی که کار نیکی را در خفاء انجام دهد، ثواب هفتاد حج‏برای اوست، و کسی که معصیت و گناهی را آشکارا انجام دهد، خوار و ذلیل می‏شود، و کسی که معصیت و گناه [خود] را از دیگران مخفی کند، بخشیده می‏شود.» 

پی نوشته :

[1] مناقب آل ابی طالب، ابن شهرآشوب، همان، ج‏3، ص‏470.

[2] همان.
کلیه حقوق این وب‌سایت متعلق به بنیاد بین المللی فرهنگی هنری امام رضا (ع) می‌باشد.